12.20 uur: Ouch, goed verslapen vandaag. We zullen zelf op zoek moeten gaan naar ontbijt. Het échte Thaise ontbijt bestaat uit noodles met chicken, pork of beef en fruit. Ik denk dat er geen groot verschil is tussen ontbijt, lunch en diner. Zo een stuk vlees ’s morgens zien wij niet zitten dus gelukkig was er onder in het hotel een bakkerij waar we een heerlijk chocoladebroodje, fruitcake en sponsachtig brood vinden.
Het koninklijk paleis staat vandaag op het programma en de beste manier om daar snel en goedkoop te raken is via de Chao Praya, de rivier die dwars door Bangkok snijdt. We vinden gemakkelijk de weg naar de pier, maar vanaf dan wordt het moeilijker. We staan toch een beetje onnozel rond te draaien want hoe moeten we dit nu toch aanpakken? Er staat bijna niets aangeduid in het Engels dus het is gokken of de volgende boot ons naar de juiste bestemming zal brengen. Ach ja, we nemen het risico. We weten wel al welke richting de boot moet varen! Degene waar we opgeklauterd zijn, is bij toeval een toeristenboot waar een meisje in Thais én in het Engels vertelt over al de bezienswaardigheden langs de rivier. We verstaan er echter niet veel van dus we geven onze ogen de kost. Dan komt er iemand langs met een koker en het kost slechts 15 baht pp (0,3 euro) voor de hele rit!
We stappen af bij de juiste stop en wandelen verder richting het grote paleis. Het is hier veel rustiger dan in Chinatown. We worden onderweg aangesproken door een man die beweert dat het paleis gesloten is vandaag en hij brabbelt er nog wat onverstaanbaars door. Enkele reisgidsen hadden al voor dit soort gevallen gewaarschuwd dus we negeren hem gewoon. De toegang tot het paleis kost 200 baht pp (4,5€). Er is in het paleis een strikte dresscode maar daar waren we al op voorzien. Die lange jeans is wel heet heet heet!
Het 'Grand Palace' is een ommuurd gebouwencomplex, dat dienst deed als koninklijke residentie van het eind van de 18e eeuw tot het midden van de 20e eeuw. Er lopen heel veel toeristen rond maar ook de lokale Thai komen hier bidden en bewonderen. Het paleis is ronduit prachtig. Je waant je in een sprookje! De grote wachters die wij enkel kennen uit de Efteling en de bijbehorende Suske en Wiske strip 'De Eftelingelfjes' staan hier écht! We komen onderweg ook veel schoolgroepen tegen, allemaal in uniform. Het hoogtepunt van het paleis is de grote zaal met de emerald boeddha in. Je moet je schoenen uitdoen en het is verboden om foto’s te nemen. Diegenen die het wel proberen worden snel door de bewaking aangesproken. Eens binnen mag je niet met je voeten wijzen naar de boeddha want dit wordt als onbeleefd ervaren. Je wordt overdonderd door de grootsheid en al de pracht en praal! Al het goud blijft bij wijze van spreken plakken op je netvlies.
Wat Pho (20 baht pp) staat ook op het lijstje en ligt op 5 minuutjes wandelen. Hier “ligt” de grootste liggende (reclining) boeddha van Thailand in goud te wachten op Nirvana! Het is echt gigantisch! We voelen ons voor de eerste keer heel klein in Thailand. Vermits we nu wel heel moe en uitgedroogd zijn beslissen we om even terug te keren naar het hotel. We nemen de boot terug die deze keer overvol zit, dus het is een beetje proppen langs alle kanten.
Eens terug in het hotel is heel de kamer opgeruimd en zelfs onze kleren zijn opgevouwen! Er ligt een bloemetje op ons kussen en het toiletpapier is als een kunstwerk gevouwen. Na het opfrissen nemen we de taxi naar Khao San Road, dé wereldberoemde backpackers-straat. Onderweg zien we grote foto's hangen van de koninklijke familie versierd met bloemen en goud. De teller stopt op 43 baht (1€) voor zo'n 10 minuten rijden.
Khao San Road is heel gezellig. De straat is levendig: overal staan terrasjes en iedereen praat, eet en drinkt met elkaar. Kleine winkeltjes met souvenirs, fake merkkledij, schoenen en CD's worden afgewisseld met fluoborden voor overseas calls, internet en massages. Een blinde vrouw loopt over de straat met een aangebonden karaoke-machine en zingt 'mooie' liedjes om wat geld te verdienen. We besluiten te eten in DR'Us. Dit smaakte naar niets dus dan maar tijdens het wandelen onze eerste bananenpannenkoek gegeten die zowaar smelt op je tong, hmmm. Nog even een watermeloen- en bananenshake gedronken en de eerste souveniertjes gekocht. Ik moet me erg inhouden om niet ineens alles te kopen. Alles is hier zo goedkoop! Alain raadt me wijselijk aan onze zware rugzakken in gedachten te houden en dan kan ik me wel bedwingen tot het einde van de vakantie...
Hoewel we de taxichauffeur een kaartje hadden overhandigd met de naam en het adres van ons hotel, vindt hij het niet. Hij besluit om tegen alle verkeer in dan maar te stoppen langs de weg en het te vragen. We komen heel aan en gaan slapen. Toch een beetje meer last van de jetlag dan gedacht en enkele uurtjes wakker gelegen.
