Ik denk dat zaterdag een feestdag is in Kroatië: op straat zien we opvallend meer varkens aan het spit hangen dan normaal. 's Middags zitten we aan een tafeltje in een restaurant bij het Limski-kanaal, omringd door grote Kroatische families die al even grote vismaaltijden aan het verorberen zijn. Wij zijn blij met ons soepke!
Het Limski Kanaal is een smalle baai net ten Noorden van Rovinj met prachtig groen-blauw water omringd door gebergten. We vonden het wel mooi maar begrepen niet helemaal wat de vele toeristenbussen hier precies deden...
Onderweg naar het kanaal bij het begin van de straat, zagen we een pijltje ‘grotten’ en al snel beslissen we daar een kijkje te nemen. Er hangt een groot bord met een route erop: 10 tot 15 minuten wandelen op de berg en dan een begeleide wandeling doorheen de Sint Romualdo grot. Klinkt best interessant eigenlijk en 10 minuutjes is toch niet lang.
Welnu, de waarheid lag daar ver, heel ver vandaan! Alsook de grotten dus! We gingen de berg omhoog en omhoog en het werd steeds steiler en steiler, maar het kon nu toch niet lang meer duren eerdat we er waren? We zijn geen ervaren wandelaars, allesbehalve eigenlijk, maar een half uur aan ons ritme zal toch wel evenredig zijn met 10 minuten voor de ervarene onder ons, niet? Niet dus, we wandelden wel een uur steil omhoog, het pad was glibberig want het had deze nacht flink geonweerd en geregend. We hadden zin om eens goed door te zetten met in ons achterhoofd telkens de gedachte: "ach, achter die bocht zal het wel zijn". We hadden geen water bij, liepen op slechte, gladde schoenen en waren hier dus simpelweg niet op voorbereid!
We hangen ondertussen vol modder omdat we op sommige momenten de grond en bomen moeten vastpakken want anders glijd je misschien wel terug naar beneden! Honderd muggen hebben al genoten van een steekje hier en daar op onze armen. Een dikke kever steekt ons voorbij maar het kan ons allemaal niets meer schelen. Uitgeput komen we aan bij een grot en twee Kroaten. We hebben het gehaald, halleluja!! Voordat we een woord kunnen uitbrengen ploffen we neer op een bank en proberen terug op adem te komen. Het heeft ons zeker een uur steil klimmen gekost.
Dit is dan ook het eerste wat we uitbrengen: 10 minuten? 10 minuten? Tarara 10 minuten?! En we zijn niet de enigen, de paar mensen die we zien bovenkruipen zijn al even verbouwereerd. Het heeft echter geen zin daarover te praten want dat is hun manier om mensen daar te krijgen. Als het bordje vermeldt dat het één uur wandelen is, dan denk ik niet dat ze veel toeristen over de ‘vloer’ kregen. Spijtig dat ze geen water verkopen, we hebben zo een dorst!
En dan, de grot! Het is zo een kleine opening en er hangen helmen met lampjes aan! Help! Dit kunnen en durven we helemaal niet… Er is een familie met 3 kinderen die beslissen om er niet in te gaan en het hele stuk dus gewoon terug te lopen. Er komt na 15 minuten een Duits koppel aan (wij zijn nog steeds aan het uitrusten lol) en zij beslissen wel binnen te gaan. Tja, nu moeten wij ook beslissen, liever met 4 erin dan met 2. Ik weet ook niet waarom maar ik denk dat we deze morgen een spuitje moed en doorzetting hebben gekregen en we wagen het erop!
De ingang van de Sint Romualdo grot is zoals je kan zien heel erg laag, maar de gids garandeert ons dat dit maar enkele meters is en dat je de rest van de tocht gewoon rechtop kunt staan. De rondleiding met de Engelstalige gids kost 30 kuna pp (4€) en de grot gaat 100 meter diep. Sint Romualdo was een monnik die zich rond de 15de eeuw na Christus 3 jaar lang heeft teruggetrokken in de grot om te mediteren en te bidden. Hij voedde zich waarschijnlijk met de vleermuizen die er nu nog steeds zitten. In de eerste zaal na binnenkomst horen we ze piepen, er moeten er wel 50 boven ons hangen! De grond is helemaal van leem dus het is vrij glad. Maar heel rustig en stap voor stap lukt het wel. Alain had een lampje op zijn helm en kon gelukkig goed de weg bijschijnen want het was natuurlijk pikdonker. Er zijn hier botten en gereedschap gevonden die dateren uit het Bronzen tijdperk. We zien stalactieten en stalagmieten en op het einde van de tocht zien we een prachtig glinsterende steen waarvan ik de naam helaas alweer ben vergeten. De grot was echt wel de moeite waard!
De weg terug naar onder was nog veel moeilijker dan naar boven omdat het nu gewoon glijden was! Maar na alweer een uur zwaar kuitenwerk waren we beneden! Een ongekend gevoel van trots overvalt ons, zoiets hadden we nog nooit gedaan of gezien! Vandaag noemen we onszelf Waaghals-Wendy en Allesdurver-Alain om het met een mooie alliteratie te illustreren! Ik denk dat we ook net op tijd beneden zijn want er verzamelen zich donkere wolken boven het meer. We hangen nu zo vol modder en leem dat het geen gezicht meer is en we keren uitgeput maar tevreden terug naar het pension.
Eens opgefrist gaan we weer de stad in en eten een overheerlijke pizza. Een bezoekje aan het internetcafé en we zien dat het weer er eigenlijk alleen maar slechter op gaat worden. Straks in de hotelkamer dan maar even onze opties overlopen. Na wat wandelen in het dorpje gaan we het Heritage Museum binnen. De inkom is gratis hoewel er op de deur een prijs stond. Er hangen werken van bekende Kroatische schilders, er is een heel interessant maritiem gedeelte met oude globes, schipmodellen en kaarten en ook een archeologisch gedeelte in de kelders van het museum.
