Wat een enorm ontbijtbuffet! We kunnen kiezen uit alles wat het wegrestaurant aanbiedt dus we nemen ook maar appels en een cakeje mee voor straks in de auto! Ter compensatie van het kapotte licht natuurlijk ;-) We stappen met ons goedgevuld plateau op het terras en tot onze grote verbazing bevinden we ons te midden van hoge bergen. Dit mooie uitzicht hebben we gisteren helemaal gemist omdat het al een hele tijd donker was.

11.00u: Na dit heerlijk, zonnig ontbijt vervolgen we onze weg die vandaag een heel stuk spannender zal zijn dan het gisteren zo gekende Duitsland. Een half uurtje rijden en we passeren reeds de Oostenrijkse grens. Iedereen waarschuwde ons voor het moeilijke bergrijden in Oostenrijk, maar we vonden het hier eigenlijk veel rustiger en aangenamer rijden dan in Duitsland. Er zijn minder auto's en ze zoeven ook niet zo snel langs je heen.

13.30u: We rijden de langste tunnel (karawankentunnel, 9km) van de hele reis in: er lijkt geen eind aan te komen, maar daar verschijnt Slovenië dan eindelijk. Een vluchtige blik in ons paspoort en we mogen binnen. Slovenië is een nog totaal onbekend land voor ons en voor mij (Wendy) een eerste kennismaking met het 'ex-communisme'. We zien vooral veel bossen, een zeer goed onderhouden snelweg (een stuk beter dan in het meer toeristische Kroatië blijkt later) en nog wel een paar aardig hoge bergen. Om 15.30 komen we aan in de hoofdstad Ljubljana waarvan alleen de naam je al nieuwsgierig maakt. Alles ziet er veel moderner uit dan we hadden gedacht maar dat is dan weer de westerse visie op Oost-Europa die ondertussen meer en meer achterhaald wordt. Voor we het weten komen we aan de grens met Kroatië. Hier verlaten we de snelweg richting Umag. De omgeving doet ons heel erg aan Italië denken.

18.00u: Bij het naderen van onze bestemming Porec worden we overspoeld met reclameborden van hotels, restaurants en toeristenbureau's. De officiële bruine informatie bordjes worden hier zo te zien niet zo officieel gebruikt, er zijn er wel 10. Hmm, dit ziet er toch allemaal iets te benidorm-achtig uit naar onze smaak en een vluchtige rit door het dorp met zicht op talloze kraampjes, een draaimolen en een Britse rode cafébus bevestigen ons vermoeden. Wat gaan we nu doen? De reisgids er maar bijgehaald en enkele opties overwogen: we gaan doorrijden tot Rovinj! Dit dorp staat omschreven als een rustige, prachtige gemeenschap. We gaan het risico lopen dat we iets minder makkelijk een hotelkamer zullen vinden of dat de prijs hoger komt te liggen. Maar in het ergste geval kunnen we morgen nog een dag spenderen om iets beters of goedkopers te boeken.

Onderweg naar Rovinj, ten zuiden van Porec, komen we door allerlei kleine dorpjes. Langs de weg zwaaien koks in witte tenues je met hun barbecuegereedschap naar binnen. Deze grillrestaurants zijn meestal voorzien van een groot draaiend varken aan het spit voor de deur. Daar hebben wij geen tijd voor en we rijden direct door. Bij aankomst zien we een prachtig havendorpje dat een heel stuk minder commercieel oogt dan Porec. Zoekend naar een slaapplaats komen we bij toeval uit bij Hotel Park: het ziet er wel duurder uit maar voor 1 nacht is dat niet zo erg. Er blijkt in dit massahotel echter nog maar 1 Suite beschikbaar te zijn en de volledig in maatpak geklede receptionist vertelt ons dat deze 70€ kost ... per persoon. Dit gaat ons financieel petje te boven dus we zoeken verder. Achteraf blijkt dat dit één van de duurste hotels van Rovinj is maar ook dé oma-meetingplaats van het dorp. We rijden door de straat terug naar het centrum waar ons oog valt op Pension Rama. Even binnenstappen en de eigenares vraagt 60 euro per nacht voor een grote slaapkamer met satelliet tv, badkamer met douche en WC en een balkon of twee. Als we een week blijven hoeven we maar 50€ per nacht te betalen. Maar de andere gasten mogen dat niet weten en ze spreekt de volgende dagen dan ook nooit hardop het bedrag uit.