Vandaag vertrekken we naar Orlando, de pretparkhoofdstad van Amerika! Dat wordt dus pret pret pret tegen de klok in!!! Na nog eens zo een ontbijt aan het zwembad pakken we onze koffers en vertrekken. De reis was vermoeiend omdat ik heel misselijk was! We zijn onderweg gestopt langs een wegrestaurant omdat eten misschien wel kracht geeft. Bob Evans werd het! Ik had weer een french toast besteld maar deze keer was hij niet zo lekker. Het zat overvol met kaneel en was tamelijk platgebakken. Hmm, daar waren we zeer snel buiten met een vol bord achterlatend. We waren echter de tip vergeten te geven. Ai, daarom bekeken ze ons zo vreemd bij het buitengaan! Maar snel verder rijden dus! Na wat geslapen te hebben in de auto voel ik me al een stuk beter.
Ik ben hélemaal genezen wanneer we de grote weg in Kissimmee bereiken na wat zoeken wegens omleidingen. Waw, zoiets hebben we allebei nog nooit gezien! Eén grote weg volgestampt langs beide kanten met verschrikkelijk veel motels, souvenirwinkels, kermisattracties, nagemaakte kastelen,... en nog van dat shows! Alles straalt hier spektakel en kitsch uit! Van de paarse lantaarnpalen tot de grote neon billboards met "cheap rooms available"!
We kijken onze ogen uit en terwijl zoeken we ook naar een hotel. Ergens halverwege de boulevard zien we: 'Suites aan de prijs van kamers'. We kunnen ons niet inhouden om even te gaan kijken. Dit was in de Mainstay Suites (niet te verwarren met de Mainstay Suites Maingate).
Omdat de prijs eigenlijk iets hoger ligt dan onze bedoeling was, willen we graag de kamer eerst zien. We zijn nog nooit zo snel samen tot een besluit gekomen om ergens te blijven. Super, het was een prachtig appartement met volledig ingebouwde keuken: van microgolfoven tot ijsblokjesmaker in de diepvriezer; slaapkamer, mooie badkamer en living; ideaal dus! Hier zouden we de tijd wel kunnen doorbrengen.
Nadat we al onze spullen naar de kamer gebracht hebben, gaan we eerst even voor de tv liggen om nog een beetje tot rust te komen van de rit die we net achter de rug hebben. Als we weer volledig "zen" zijn, besluiten we in de auto te springen en de US192 eens verder af te rijden. Het eerste deel dat we hadden gezien toen we een hotel zochten zag er ons al veelbelovend uit, maar deze weg gaat verder tot Disney World, dus we verwachten wel dat er nog meer te zien zal zijn. Onze verwachtingen bleken te kloppen.
Zowel links als rechts van de weg kijk je je ogen uit. Zoiets kom je in Europa echt niet tegen. Opeens zien we zelfs reusachtige kermisattracties langs de weg. Dit blijkt Old Town te zijn. De meest spectaculaire attractie hier is de human slingshot. Hier gaan twee mensen in een bol zitten en worden ze binnen 2 seconden 110 meter de hoogte in gekatapulteerd. Als je hier ’s avonds over de hoofdstraat rijdt, zie je dus af en toe een knipperende lichtbol in de lucht heen en weer gaan. Gigantisch weer, en dit gewoon langs de weg.
We besluiten iets te gaan eten bij Ponderosa Steakhouse. We hadden al gelezen dat het waarschijnlijk wel lekker zou zijn. We waren blijkbaar niet de enige die geïnteresseerd waren in een steak. We mochten van buiten in de rij staan en na 10 minuten wachten waren we bij de kassa waar je je bestelling op mocht geven en al gelijk kon betalen. Na allebei een steak besteld te hebben, worden we naar onze plaatsen geleid, en krijgen we te horen dat we gratis ongelimiteerd bij mogen gaan halen van het buffet. Hier kan je dus ook je voorgerecht en nagerecht opscheppen. Ook hier geldt weer dat het niet zomaar een buffet is zoals wij gewoon zijn. Gevulde taco’s, allerlei soorten pasta, kippenvleugels, maar ook groente en fruit. Alleen hieraan kan je je buik al vol eten. Na een tijdje wachten wordt onze steak ook gebracht (met de nodige verontschuldigingen dat het zo lang geduurd zou hebben, we hadden net ons voorgerecht op) samen met de frietjes. We moeten toegeven: zo een lekkere steak hebben we nog nooit op. Tijdens het eten komt de ober ons nog een viertal keer vragen of alles wel echt naar wens is: klantenservice is iets dat ze hier ook wel kennen. Achteraf eten we nog een ijsje, en wat drilpudding, en dan besluiten we om toch maar weer eens door te gaan. Iets dat moeilijk is met zo’n volle maag.
Als je je rekening van het Steakhouse liet zien in de Disney winkel ernaast, zou je een gratis cadeautje krijgen, dus dat gaan we eerst maar ophalen. Het blijkt een sleutelhanger van Kissimmee te zijn. Toch ook nog mooi meegenomen. De prijzen van deze Disney souvenir winkel vallen ons toch nog tegen, dus we gaan maar weer verder naar wat andere winkeltjes kijken.
Hier staan om de 10 meter loketjes waar je attractie-tickets kan kopen aan heel goedkope prijzen. Een manier die hier veel bij gebruikt wordt is 'time-sharing'. Je moet dan met iemand mee naar een huis, om daar naar een verkoopspraatje te luisteren. Zij willen dat jij dat huis dan voor één maand in het jaar koopt, en andere mensen wonen er dan de andere maanden in. Als jij daarnaar gaat luisteren, krijg je als beloning een kaartje voor eender welk attractiepark voor 10 dollar per stuk (in plaats van 55 dollar). Spijtig genoeg is het sinds dit jaar enkel voor Amerikanen mogelijk om hieraan mee te doen, dus we gaan maar naar het volgende discount loketje.
Hier hebben ze andere aanbiedingen. We zijn van plan morgen naar Sea World te gaan (om de verjaardag van Wendy heel goed te kunnen vieren) en kunnen hier twee kaartjes kopen voor 45 dollar per stuk, dit is dus al 10 dollar goedkoper, en als we de kaartjes de volgende dag dan terugbrengen, zouden we nog eens 10 dollar per stuk terug krijgen, omdat het meerdagen passen zijn, die ze dan nog aan een volgende persoon voor 1 dag kunnen verkopen. Na een tijdje hierover te denken besloten we het zo te doen.
Hierna brengen we een bezoekje aan een grote overdekte vlooienmarkt. Wat een prul kunnen mensen toch verkopen. We komen uiteindelijk wel bij een kraampje waar ze disney telefoons verkochten. Aangezien ik zeker wist dat Wendy dit wel zag zitten voor haar verjaardag, hebben we een grote Mickey Mouse telefoon gekocht die nu thuis in werking is. Elke keer als de telefoon gaat krijgen we te horen: 'Oh boy, a phonecall', 'Oh gee, I wonder who it could be', 'it’s for you, ah ha', 'Hi you pal, you got a phone call'. En nee hoor, we zijn het nog niet beu gehoord.
Vermoeid gaan we naar ons ‘huisje’ terug. Ik val in slaap met op de achtergrond Jay Leno’s laatavond stem. Om 24.00 uur word ik gewekt door Alain want hiep hiep hoera: Wendy is jarig. En dat zal heel Florida geweten hebben door zijn versie van de alombekende hit: 'Happy Birthday'! Ik werd verwend met een grote verjaardagstaart met inscriptie erop (waarvan de poetsvrouwen na onze vakantie nog altijd konden meegenieten), vele snoepjes, de Mickey Mouse telefoon, en een mooie kaart.
