Deze nacht enorm slecht geslapen! Een groep schaatsers van Disney On Ice arriveert in onze naburige kamers rond een uur of 3.00 en de luidruchtige bende beslist dat het feesten dan pas begint.

De ochtend begint wat minder enthousiast en we vertrekken rond 10u00 richting tramhalte. Naast de Cable Cars rijden in San Francisco ook prachtige antieke trams rond. We nemen de F-lijn richting het Financial District. Omringd door de hoogste gebouwen van de stad lijkt het wel alsof we in New York zijn beland. We komen voorbij talrijke Obama actievoerders inclusief kartonnen replica’s van deze allereerste zwarte president (we zitten op het hoogtepunt van de verkiezingsgekte) en arriveren na een fikse wandeling bij de poorten van Chinatown.

Hier hebben we een goed uitzicht op de typisch heuvelachtige straten van San Francisco. Chinatown bestaat vooral uit restaurants en winkels die allemaal dezelfde producten verkopen dus we vervolgen onze weg naar de grote winkelstraten. De winkelketen Macy’s maakt vooral indruk door haar grootte, maar ook alle duurdere merkwinkels zoals Prada passeren de revue (althans langs de vitrine). Moe van al dat stappen gaan we het Metreon binnen, wat langs de achterzijde uitgeeft op de Yerba Buena Gardens en dus de ideale plaats is om even bij te komen. In het Metreon shopping center vind je naast een leuke bioscoopzaal op de bovenste verdieping ook een arcadehal, waar Nancy haar geluk beproeft en meteen een Koekiemonster uit de grijpers haalt. Een muntje in de massagestoelen doet ons echter meer pijn dan plezier, dus die laten we maar draaien.

Castro is de volgende bestemming op onze F-lijn. Zoals gezegd stond de VS tijdens ons bezoek in het teken van de verkiezingen. Helaas werd er in de staat California ook gestemd of het homohuwelijk wel of niet zou mogen aanblijven. Natuurlijk hing heel de buurt Castro vol met posters voor een No op ‘Proposition no 8’ zoals dit afschaffingsvoorstel genoemd werd.

We proberen verder te wandelen naar de hippiebuurt Haight-Ashbury, maar al snel blijkt dat het heuvelachtig landschap die tocht veel te zwaar maakt. We nemen de F-lijn terug naar het hotel. Er stapt een dronken zwerver op en van alle lege plekken op de tram kiest hij natuurlijk het plaatsje juist voor ons. Gelukkig te dronken om gewelddadig te zijn, maar met een serieuze geurverspreiding verkondigt hij zijn gemompel aan iedereen die het (niet) horen wil.

Het weekend is begonnen en dat trekt een heleboel straatartiesten naar Fisherman’s Wharf. Na een vlammende performance gaan we eten in restaurant Wipeout, alwaar Alain voor het eerst een Burrito bestelt. Hier heet het echter een Super Burrito en wanneer de borden komen, is het meteen duidelijk waar de naam vandaan komt…

Op weg naar het hotel stoppen we nog even bij de zeeleeuwen en de act van straatartiest Eric Cash, die vakkundig op de lachspieren van de toeschouwers werkt.